ادعاي درد

به شوخي بهم مي گفت« مرفه بي درد!» گاهي هم« بچه آب پرتقالي!»

نه من جدي مي گرفتم نه او، كه چندان بي درد هم نبودم، به خيال خودم.

هزار بار براي خودم خوانده بودم كه« درد من گرچه مثل مردم زمانه نيست/ درد مردم زمانه است...»

دور و برم هم هركس بود، مثل خودم بود،‌ درد مردم زمانه داشت!!!چند روزيست سر و كارم با كساني افتاده كه ديگر مثل من نيستند. نه خودشان، نه دردهايشان.

چند روزيست كه حس مي كنم راست مي گفت شايد! حقم بود اگر بهم بگويد مرفه بي درد... درد من كجا و درد مردم زمانه م كجا!؟

الان هم فقط دارم حرف مي زنم...

حرفهايي كه در گلو مي ماند

وقتي همه بگويند نبند و تو باز هم گوش نكني، همين مي شود ديگر.

چند وقت بي وبلاگ براي خودت مي چرخي. اولش حس خاصي نداري، از اينكه بسته شده شايد كمي هم خوشخال باشي. حرف هايت حتما ته كشيده بود كه تعطيلش كرده اي.

كم كم زمان كه مي گذرد اما، احساست عوض مي شود. فكر مي كني چقدر حرف داري براي گفتن، ولي حالا ديگر جايي نداري كه ثبتشان كني.

مي زني به بي خيالي. يك روز، دو روز، سه روز... يك هفته، دو هفته،‌سه هفته... اما نمي شود.

حرف ها روي هم تلنبار شده و تو خفقان گرفته اي!

هر جا كه دستت مي رسد چند خطي مي نويسي، شايد كه آرام شوي. نمي شود!

و تازه مي فهمي قدر وبلاگت را،‌كه عجب نعمتي بوده است و خبر نداشتي.

همين جمع شدن حرف ها،‌همين روزه ي سكوت اجباري، همين خفقان گرفتن ها مجبورت مي كند دوباره بروي سراغ وبلاگ. با ذوق و شوق ثبتش مي كني و وقتي مي خواهي بنويسي، انگار كه حتي همين مدت كوتاه هم، حرف زدن را از يادت برده است.

حالا ديگر وبلاگ هم داري، حرف براي زدن هم؛ اما نمي تواني بنويسي. نوشتن برايت سخت شده است و باز حرف هايت در گلويت مي ماند.

حس بديست. كاش تجربه ‌ش نكني!